Dit kunnen we verwachten van de nieuwe voorzitter van de Amerikaanse centrale bank

Kevin Warsh staat op het punt om zich in Washington te bewijzen als de vermoedelijke nieuwe voorzitter van de Amerikaanse centrale bank. Volgens een uitgebreid portret van de Financial Times wacht hem meteen een van de lastigste banen ter wereld: hij moet niet alleen de grootste economie ter wereld helpen sturen, maar ook zien te overleven tussen inflatiezorgen, politieke druk van Donald Trump en een verdeelde Federal Reserve.

De grote vraag is daarom niet alleen wie Warsh is, maar vooral wat hij straks anders wil doen dan zijn voorganger Jerome Powell.

Een Fed-voorzitter met grote plannen

Als we de Financial Times mogen geloven, wil Warsh niet simpelweg op de winkel passen. Hij zou al jaren hebben uitgekeken naar deze rol en grote veranderingen voor ogen hebben, van de manier waarop de Fed communiceert tot de omvang van de balans van de centrale bank.

Warsh zou minder willen praten dan de Fed de afgelopen jaren deed. Hij heeft weinig op met de bekende dot plots, de rentegrafieken waarmee de centrale bank haar verwachtingen deelt. In zijn ogen maakt dat beleidsmakers te veel gevangene van hun eigen woorden. Ook het grote aantal speeches en interviews van Fed-functionarissen ziet hij liever teruggeschroefd. Zijn idee lijkt te zijn dat een centrale bank geloofwaardiger wordt als zij consistenter handelt en minder voortdurend haar bedoelingen probeert uit te leggen.

Dat is een duidelijke breuk met de stijl van de afgelopen jaren, waarin markten bijna dagelijks probeerden af te lezen wat centrale bankiers met hun woorden bedoelden.

Minder communicatie, meer interne strijd

Warsh lijkt ook te geloven dat de Fed intern steviger debat nodig heeft. Volgens het FT-stuk ziet hij juist waarde in wat je “vriendelijke familieruzies” zou kunnen noemen: stevige inhoudelijke discussies binnen de centrale bank, in plaats van een te gladde consensuscultuur.

Dat is interessant, want onder Powell werd de Fed juist vaak gezien als een instelling die naar buiten toe zoveel mogelijk één lijn wilde uitstralen. Warsh lijkt meer ruimte te willen voor botsende ideeën, al zal hij daarvoor wel eerst zijn collega’s mee moeten krijgen.

En precies daar zit meteen een van zijn grootste uitdagingen: kritiek hebben op de Fed van buitenaf is makkelijker dan van binnenuit een alternatief bouwen dat ook echt werkt.

De balans van de Fed moet kleiner

Een tweede belangrijk punt is de gigantische balans van de Fed. Die is in de afgelopen decennia enorm gegroeid door massale obligatieaankopen tijdens de financiële crisis en de coronaperiode. Warsh zou die balans willen terugdringen.

Volgens de Financial Times denkt hij dat de Fed daarmee op een andere manier financiële condities kan verkrappen of verruimen, en dat er zo ook meer ruimte ontstaat om de korte rente te verlagen. Maar daar zit een belangrijk risico aan. Als de Fed meer obligaties afbouwt of verkoopt, kunnen de lange rentes juist stijgen. Dat zou de financieringskosten voor de Amerikaanse overheid en voor hypotheken omhoog kunnen duwen.

De echte test wordt Trump

De gevoeligste vraag draait natuurlijk om Donald Trump. Die wil al langer dat de Fed de rente snel en fors verlaagt. Maar juist daarin schuilt voor Warsh het grootste gevaar.

Als hij te veel meegaat met Trump, dan riskeert hij een vertrouwensbreuk met de andere rentezetters binnen de Fed en met financiële markten. Zeker in een periode waarin de inflatie nog steeds een probleem is, kan dat funest zijn voor de geloofwaardigheid van de centrale bank.

Maar als hij Trump weerstaat, dan dreigt een frontale botsing met een president die er geen moeite mee heeft om Fed-bestuurders publiekelijk te beledigen en onder druk te zetten.

De Financial Times schetst Warsh daarom als iemand die misschien al snel tussen twee vuren komt te staan. Hij is voor Trump aantrekkelijk omdat hij recentelijk wat dovisher klonk over renteverlagingen, maar hij heeft ook een lange geschiedenis als havik. Dat maakt hem voor het Witte Huis niet volledig voorspelbaar.

Hij komt op een slecht moment binnen

Los van de politieke druk is ook de economische timing ongelukkig. De oorlog met Iran heeft de inflatiedruk vergroot, terwijl markten inmiddels minder overtuigd zijn dat er snel renteverlagingen komen. Dat betekent dat Warsh mogelijk direct begint in een omgeving waarin hij Trump weinig kan geven.

En dan is er nog een tweede risico: financiële instabiliteit buiten de traditionele banken, bijvoorbeeld in private credit. Ook dat zou tijdens zijn eerste maanden een belangrijk thema kunnen worden.

Kort gezegd: Warsh krijgt niet het luxe scenario van een afkoelende economie met snel dalende inflatie. Hij krijgt juist een economie vol politieke en monetaire spanningen.

Zijn benoeming is nog niet helemaal zeker

Alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, moet Warsh eerst nog bevestigd worden door de Senaat. En ook daar hangt nog onzekerheid boven. Volgens de Financial Times kan zijn benoeming worden vertraagd zolang het juridische onderzoek rond Powell niet van tafel is.

Dat maakt de situatie opmerkelijk: zelfs als Trump hem wil, is het niet volledig zeker wanneer Warsh daadwerkelijk kan beginnen. En juist die vertraging kan ironisch genoeg in zijn voordeel werken, omdat rechterlijke uitspraken over de onafhankelijkheid van andere Fed-functionarissen hem later mogelijk beter kunnen beschermen tegen politieke inmenging.

Wat we dus kunnen verwachten

Als Kevin Warsh daadwerkelijk de nieuwe voorzitter van de Amerikaanse centrale bank wordt, dan lijkt één ding vrijwel zeker: hij zal proberen de Fed inhoudelijk en institutioneel te veranderen. Minder communicatie, meer intern debat, een kleinere balans en een andere kijk op hoe monetair beleid moet werken.

Maar zijn succes zal uiteindelijk niet worden bepaald door zijn ideeën alleen. De echte vraag is of hij sterk genoeg is om de Fed te hervormen zonder haar geloofwaardigheid te beschadigen, en of hij onafhankelijk genoeg blijft om niet de volgende centrale bankier te worden die bezwijkt onder druk van het Witte Huis.

Dat maakt zijn komst potentieel historisch. Niet omdat hij alleen de rente bepaalt, maar omdat zijn leiderschap mee kan beslissen of de Fed een onafhankelijke anker van vertrouwen blijft, of steeds meer een speelbal van de politiek wordt.